Kauwen, uitgekauwd of herkauwen?

 

Is dit hoogmoed? Er zijn er zeker die dat denken. Maar ik beleef dat toch anders hoewel ik in alle nederigheid niet zal ontkennen dat ik overloop van trots en hoogmoed, arrogantie, eigendunk, eigenwijsheid, betweterij... Om maar even iets te noemen. 

* 

Mijn nederigheid zit er niet in dat ik dit alles niet zou hebben of me verbeeld het niet te hebben .... Ik ontken niets! 

Maar mijn nederigheid zit erin dàt ik het niet ontken.🤔

* 

En wat deze uitspraak van Rumi betreft... 

Er moet toch een moment komen dat een mens eens ècht volwassen wordt en zèlf de touwtjes in handen durft te nemen. 

We kunnen, we mogen niet afhankelijk blijven van de "lesjes" die anderen ons misschien willen leren.

We zijn toch geen koeien die een beetje blijven herkauwen wat een ànder (voor) ons voorgekauwd en uitgekauwd heeft.

* 

Onafhankelijk en vrij zullen we de "overstap" moeten maken van leren naar "weten". Er moet een moment komen waarop het eerder geleerde mijn vaardigheid is geworden.

* 

Stel je voor dat we zouden zijn blijven hangen in het leren schrijven of het leren lezen. Dat zou betekenen een levenlang een "juf" achter mij aan en wie weet, die bij het schrijven mijn handje nog steeds vasthoudt. 😱

* 

Ja er zijn mensen die heel graag, te graag voor "juffie" blijven spelen ook al zijn hun leerlingen allang uit de luiers of gaan er alweer opnieuw in misschien. 

* 

Het probleem is misschien wel  dat ze zèlf nooit ècht volwassen zijn geworden. Mensen die zelf verder gegroeid zijn hebben geen behoefte anderen te blijven beleren. En die zien met vreugde de ontwikkeling van de ander in plaats van hem of haar te betichten van weet ik wat of blijvend te "pamperen". Zùlke leermeesters hebben we helemaal niets aan! 

Wàre nederigheid en èchte dienstbaarheid ... Het is wèl een dingetje hoor. 

Wie staat ziet toe dat hij niet valt! 

* * *